“Bilgisayarlarımızın üstündeki stickerlara kadar her şeyi gizlemek zorunda kaldık”
“Bilgisayarlarımızın üstündeki stickerlara kadar her şeyi gizlemek zorunda kaldık”
- 25/02/2023
- ÜniKuir
Kampüsten Uzakta #1 - Şilan anlatıyor
Şilan, Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi’nde Psikoloji öğrencisi. Şilan da deprem sonrası hükümetin, neden olduğu barınma sorununa çözüm diye yurtları boşaltılmasının bedelini ödeyen öğrencilerden biri. Uzaktan eğitim kararı, henüz bir ihtimal olarak konuşulurken dahi arkadaşlarıyla oturup eve dönmeye ilişkin endişelerinden konuşmuşlar ve eve dönmek zorunda kalırlarsa onları nelerin beklediğini değerlendirmişler:
“Lubunyalar olarak eve sadece tatillerde gitmek zorunda olmak bile bizim için çok kaygı yaratan bir durumdu çünkü hepimiz Muğla’daki kadar rahat ve görünür olamayacak, evdeki baskıya dönecek ve lubunyalığımıza dair her şeyi gizlemek zorunda kalacaktık, bilgisayarlarımızdaki stickerlara kadar düşünmek zorundaydık.
Bunun dışında her arkadaşımız farklı sorunlar yaşadı. Son senesi olan bir arkadaşım belirsizlik yüzünden Muğla’daki öğrenci evinden çıkıp çıkmama konusunda kararsız çünkü okullar açılmayacaksa boşuna kira ödemek istemiyor ancak evden çıkarsa ve Nisan ayında okullar açılırsa ortada kalacak.”
“Öğrencilerin kalmak için iş bulması da zor”
Şilan, aile evine dönmemeyi seçmeyen öğrencileri yeni zorlukların beklediğini anlatıyor:
“Uzaktan eğitim sebebiyle öğrencilerin evine dönmesi, okulun çevresindeki işletmeleri ve mekanları da kötü etkiledi. Bu yüzden çoğunluğunu öğrencilerin oluşturduğu çalışanlarını işten çıkarmak zorunda kaldılar ve eve dönmemek için iş arayan arkadaşlarım iş bulmakta zorlanıyor.
Çoğumuz için üniversite, aile evindeki olumsuzlardan kaçmak için bir araç. Küçük ve kırsal yerlerde yaşayan ben ve arkadaşlarım için internete ve derslere yardımcı olacak diğer kaynaklara erişim gerçekten bazen çok zor olabiliyor. Üniversite çoğumuzun ilk geniş ve rahat sosyalleşme ortamı.”
“Pandemi dönemindeki derslerde işlenenleri kimse hatırlamıyor”
Uzaktan olmasının eğitim kalitesini düşürdüğünü ifade eden Şilan, ev koşullarında ders takip etmenin zorluklarının altını çiziyor:
“Uzaktan eğitimi niteliksel olarak değerlendirince yüz yüze eğitime kıyasla çok daha verimsiz olduğunu düşünüyorum tabii ki. Pandemide bunu bütün öğrenciler deneyimledi ve o dönemde derslerde işlenenlere dair sınıf arkadaşlarım hiçbir şey hatırlamadıklarını dile getiriyor.
Derslere evde girmek benim için çok zordu, evin kalabalık olması, internet sıkıntısı, psikolojik olarak ders atmosferine hazırlanamamak gibi sebepler derslerden verim almamı engelledi. Üniversitenin ilk senesi benim için uzaktan eğitimle geçti ve daha önce kampüs ortamında bulunmamıştım. Saatlerce hocayı ekrandan izlemek, dersler ve hatta sınavlar esnasında evde yaratılamayan sessizlik ortamı, hocalar ile doğru düzgün kurulamayan iletişim benim için uzaktan eğitimin en zorlayıcı yanlarıydı. Uzaktan eğitimin beni en çok etkileyen yanı eve dönecek olmak çünkü başka çarem yok.”
“Sürekli farklı biri gibi davranmak tedirginliğe sebep oluyor”
Evi dönüş kararının LGBTİ+ kimliğiyle kesiştiği yerdeki zorlukları aktaran Şilan, bu sürecin örgütlülüğünü de gerilettiğini şöyle ifade ediyor:
“Bir LGBTİ+ olarak yalnızca tatillerde bile eve dönmek zorunda kalmak çok zorlayıcıydı ben ve arkadaşlarım için. Finaller yaklaşınca eve döneceğim için endişeye kapılıyordum. Ailem lubunya kimliğimi bilmiyor ve evde açık kimlikli olmayı geçtim, nefret söylemlerine verdiğim tepkiler bile çok büyük problemler yaratabiliyor. Evdeyken şiddete maruz kalmamak için kadın düşmanı, fobik ve çoğu ayrımcı söylemlerine bazen sessiz kalmak zorundayım. Lubunya kuzenime aile ortamında ya hiçbir isimle hitap etmiyor ya da ondan bahsederken atanmış adını kullanmak zorunda kalıyorum, o da mecburen bunu istiyor.
Muğla’dayken bunların hiçbirini yaşamak zorunda kalmıyoruz. Örgütlenmek veya aktivizm yürütmek çok zor bu süreçte çünkü sesli gerçekleşen etkinlikler veya çalışmalara katılım esnasında yeterince rahat olamıyorum duyulacak diye. Sürekli farklı biri gibi davranmak, maruz kaldığın nefret söylemlerine sessiz kalma ve benliğime, aile evi dışındaki hayatıma dair en ufak bir şeyi öğreneceklerine dair sürüyle kaygı, ev ortamında sürekli tedirgin olmama sebep oluyor.”
