“Şimdi parçalandık ve güçsüzmüşüz gibi; ama tekrar bir araya geleceğimiz günleri iple çekiyorum”
“Şimdi parçalandık ve güçsüzmüşüz gibi; ama tekrar bir araya geleceğimiz günleri iple çekiyorum”
- 28/02/2023
- ÜniKuir
Kampüsten Uzakta #6 - Uşak Üniversitesi’nden Mert ve Münezzeh anlatıyor
“Kampüsten Uzak” dosyasında Uşak Üniversitesi’nden öğrencilerden deneyim aktarımı almaya devam ediyoruz.
Kampüsten Uzakta #5 - Uşak Üniversitesi’nden Ece ve Zeynep anlatıyor
Mert, uzaktan eğitim kararını üzüntüyle karşıladığını çünkü ailesiyle yan yanayken iyi geçinemediklerini söylerken Münezzeh, döndüğü aile evinde maruz kaldığı baskıları sıralıyor:
“Normal hayatta daha maskülen giyinen birisiyim ve ailem bundan hoşnut değil. Daha feminen giyinmemi istiyorlar ve şu an bu şehirde LGBTİ+ arkadaşlarıma karşı önyargıları oldukları için onlarla da görüşmeme pek sıcak bakmıyorlar. Bunun dışında, aile evinde olduğum için bazı dini ibadetlere zorlandım fakat çok uzun sürmedi tepkimi ortaya koyduğum için.”
“Her gün birlikte olduğum ve bana iyi gelen insanlar şimdi çok uzaktalar”
Münezzeh, uzaktan eğitimin kalitesini “tamamen fiyasko” olarak yorumlarken; Mert bu tip bir eğitim zorluklarından bahsediyor:
Mert: Uzaktan eğitim, eğitimin kalitesini bozuyor. Çünkü pek çok üniversitenin öğretim görevlisi sistem üzerindeki aksaklıklar nedeniyle zorluk yaşıyor, öğrenciler de aynı şekilde. Örnek vermem gerekirse 70 kişilik bir derse 20 kişi girince sistem çökmeye başlıyor. Zaten devam zorunluluğu olmaması nedeniyle öğrenciler derse girmek yerine başka aktivitelerle uğraşıyor. Yüz yüze eğitimde, kampüs hayatının aktif olması sebebiyle öğrencide derse gitme isteği uyanıyordu. En azından kendi açımdan böyle…
Münezzeh: Benim için uzaktan eğitim zaten tamamen fiyasko. Hiçbir iyi yanı yok. Bunların dışında kampüs hayatından yani arkadaşlarımdan uzak kalmak beni çok zorladı mental olarak. Her gün birlikte olduğum ve bana iyi gelen insanlar şimdi çok uzaktalar.
“En ufak şeyde öfke patlamaları yaşıyorum”
Öğrenciler, lubunya kimliklerini "saklamak" zorunda kalmanın zorluklarını aktarıp yüz yüze eğitime ve kendilerini nispeten ifade imkanı buldukları Uşak’a dönmeyi sabırsızlıkla beklediklerini ifade ediyor:
Mert: Kendimi kendim gibi ifade edemiyorum ve bu durum karşısında sürekli olarak kendimi baskılamak zorunda kalıyorum. En nihayetinde de en ufak bir şeyde öfke patlamaları olabiliyor. Bunun haricinde cinsel hayatımda da sıkıntılar yaşıyorum. Gerek eve giriş saati nedeniyle gerek başka evde yatıya kalamamam nedeniyle randevuya gidemiyorum. Gideceksem de sürekli başka bir arkadaşımla buluşma bahanesini öne atıyorum bu kez o arkadaşımla gerçekten buluşamıyorum.
Münezzeh: Üniversitede olduğum gibi bir görünürlüğüm yok. Kendimi saklamak zorunda olmak kötü hissettiriyor. Onun dışında çoğu LGBTİ+ ile birlikteydik ve hepimiz ayrı yerlerdeyiz sanki birlikteyken çok güçlüydük ama şimdi parçalandık ve güçsüzmüş gibi hissettiriyor bu durum. Tekrar bir araya geleceğimiz günleri iple çekiyorum. Daha görünür olmaktan korkmayacağımız günler gelir umarım.
“Kampüsten Uzakta” lubunyalar ne yaşıyor?
